રાતે એ છોકરાનો ઇનબોક્સમાં મેસેજ આવે છે. બંને થોડી વાતો કરે છે અને છોકરીને ખબર પડે છે કે એ એના જ શહેરમાં રહે છે. બંને રોજ વાતો કરવા લાગે છે અને એકબીજાને પસંદ પણ કરવા લાગે છે.
પછી એક દિવસ છોકરીએ એ છોકરાને કહ્યું કે એની મમી, પપ્પા અને ભાઈ એક દિવસ માટે બહાર જતા રહેલા છે અને એની પરીक्षा (પરીक्षा) છે, તો એ ઘરે જ રહીને વાંચશે. તો છોકરાએ એને કહ્યું "વાહ, એ તો બહુ સારી વાત છે, હું તને મળવા તારા ઘરે આવી જાઉં છું, બંને મળીને ખૂબ મસ્તી અને ખૂબ મજા કરશું."
તો છોકરીએ એને કહ્યું: "ના, ઘરે એકલામાં નહીં, જો તને મળવું હોય તો આપણે કોઈ કોફી શોપમાં મળી શકીએ છીએ."
એ સાંભળીને છોકરો બોલ્યો: "તું પણ ના શું પુરાના જમાનાની વાતો કરી રહી છો, આજનો જમાનો અલગ છે, આજકાલ બધું ચાલે છે અને એકલા મળવામાં શું ખોટું છે?"
તો છોકરી બોલી: "જો એકલા મળવામાં કોઈ ખોટું નથી હો, તો તું તારી બહેનને મારા ભાઈના રૂમમાં એકલી મોકલી દે એક દિવસ માટે."
એ સાંભળતાં જ એ છોકરો ગુસ્સામાં આવી ગયો અને ચિલ્લાવા લાગ્યો: "તારું દિમાગ તો ઠીક છે, જુબાન સંભાળીને બોલ જરા!"
તો છોકરી બોલી: "કેમ શું થયું તને? ક્યાં ગઈ તારી આધુનિકતા? આજનો જમાનો? બધું ચાલે છે? અને શું ફરક પડે છે? વાળી સોચ.. તારી બહેનની વાત આવી તો તારી આજની સોચ પર તાળું લાગી ગયું શું? તું પણ પુરાના જમાનામાં ચાલ્યો ગયો.
છોકરીની વાત સાંભળીને છોકરા પાસે કોઈ જવાબ નહોતો.શરમ થી મો નીચું ઝુકાવીને એણે કંઈ બોલ્યું નહીં. ત્યારે છોકરીએ છેલ્લી વાત કહી:
"જે તું તારી બહેન સાથે થતું નથી જોઈ શકતો, એવું બીજી કોઈની બહેન સાથે પણ વિચારવાનું પણ નહીં. બહેન તો બહેન જ હોય છે, એ ચાહે ગમે તેની હોય. અને જે ખોટું છે એ તો ખોટું જ રહેશે, ગમે તે જમાનામાં કેમ હોય."
એટલું કહીને છોકરીએ એ છોકરાને હંમેશા માટે બ્લોક કરી દીધો.
આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે આપણે સમાજમાં બધા પ્રત્યે સમાન વર્તન કરવું જોઈએ. જે વર્તન આપણને પોતાના માટે યોગ્ય લાગતું નથી, તે બીજા કોઈ માટે પણ યોગ્ય નથી.
